LUBIĄŻ - Kaplica Książęca. (GPS - 51.261816 / 16.469658)

 No i kończymy już naszą wycieczką po lubiąskim klasztorze, a jako ostatni jej punkt pokarzę Wam zdjęcia z wnętrza kaplicy książęcej. Chociaż do Lubiąża jeszcze zajrzymy.

 Dlaczego taka nazwa ?

 Ano dlatego, że została wybudowana na polecenie księcia legnickiego Bolesława III zwanego też Rozrzutnym, lub Hojnym i na jego życzenie został on tam też pochowany w 1352 r.

 Trzeba przyznać, że książę już dużo wcześniej zabezpieczył swój pochówek, bo kaplicę polecił wybudować na początku XIV w. a dokładnie miało to miejsce w latach 1311-1312.

 Piękne polichromie, które można oglądać na stropie kaplicy pochdzą już z dużo późniejszego okresu, bo namalowano je w drugiej połowie XVII w.

 Jak przystało na kaplicę grobową w jej centralnym punkcie znajdowała się tumba grobowa z wyrzeźbioną postacią księcia. Niestety została ona zniszczona.

 Kaplica niedawno została wyremontowana, więc prezentuje się naprawdę dobrze. Szkoda tylko zniszczony elementów kamieniarki.

 Kaplica jak widać jest właściwie pusta, a jedynie rzucają się w oczy polichromie na stropie.

 Pozostałości po kamieniarce.

 To tak dla przypomnienia jak jest usytuowana kaplica względem obiektu.

 Po prawej jest kościół, a za plecami mamy pałac opata.

 Tu widok od strony wschodniej. Po prawej kaplica książęca, a na wprost kościół klasztorny pw. Wniebowzięcia N.M.P.

LUBIĄŻ - Wnętrza.

 Powoli nasza wycieczka po klasztorze pocysterskim w Lubiążu dobiega końca, ale pozostało nam jeszcze kilka ciekawych miejsc.

 Dziś przejdziemy się po korytarzach i odwiedzimy kilka pomieszczeń, których stan nie bardzo zachęca do oglądania ich, ale może w przyszłości będą się prezentować równie dobrze co refektarz, czy sala książęca.

 Korytarze ciągną się tu setkami, a może i tysiącami metrów, a pomieszczeń jest ponad 300, więc wybaczcie, że nie będę ich omawiał i wszystkich nie pokarzę, ale po prostu się pogubiłem.

 Te osoby, które po raz pierwszy oglądają klasztor mogę poczytać o jego historii i zabaczyć wyglą z zewnątrz TU.

 To jedno z niewyremontowanych jeszcze pomieszczeń, ale prawdopodobnie większość z nich miało podobne zdobienia

 Tak wygląda większość pomieszczeń, a niektóre są w jeszcze gorszym stanie.

 Jedna z klatek schodowych w części klasztornej.

 To biblioteka, gdzie trwają obecnie prace remontowe i widać tylko część zdobień, bo reszta jest odeskowana, a w całej sali stoją rusztowania.

LUBIĄŻ - Kościół pw. Wniebowzięcia N.M.P. - Wnętrze.

 Mam nadzieję, że nie macie nic przeciwko temu, abyśmy pozostali jeszcze trochę w Lubiążu, bo monumentalne rozmiary tego obiektu nie pozwalają pokazać jego w dwóch, trzech reportażach.

 Następnym ciekawym miejscem w klasztorze, które chcę Wam zaprezentować jest kościół Wniebowzięcia N.M.P. który wraz z pałacem opata i klasztorem stanowi najdłuższą, barokową fasadę na świecie.

 Nie będę tu wklejał zdjęć kościoła widzianego  z zewnątrz ponieważ pokazywałem je na blogu TU, a także TU, tym bardziej, że wnętrze pomimo braku wyposażenia zajmie mi sporo miejsca na dysku.

 O historii całego klasztoru już pisałem już TU, ale kościół to trochę inna bajka, więc krótki i o jego historii.

 Pierwsze wzmianki na temat kościoła klasztornego pochodzą z 1208 r. należy tu dodać, że kościół klasztorny nigdy nie był farą, czyli kościołem parafialnym.

 Na przełomie XIII i XIV w. kościół został powiększony, ale ostateczny, barokowy wygląd, czyli współcześnie oglądany kościół otrzymał podczas rozbudowy, do której doszło w XVII w. 

  Twórcą tej barokowej przebudowy był Matthias Steinl i on również nadzorował prace modernizacyjne.

 Kościół był bogato zdobiony, jak przystało na barok (zobaczycie, to na zapożyczonym z "Hydrala" zdjęciu).

 Całe wyposażenie zostało splądrowane przez uciekających Niemców, a następnie po ich odzyskaniu trafiło do kościołów w całej Polsce.

 Sklepienie krzyżowo żebrowe, które zachowało się częściowo nad nawą główną. Nawa główna ma ok 20 m. wysokości i ponad 61 m. długości.

 Widok w kierunku empory organowej.

 Transept, czyli poprzeczna nawa kościoła.

 To juj widok w kierunku prezbiterium. Po prawej pozostałość po ambonie.

 Jak widać w całkiem dobrym stanie pozostał tylko baldachim ambony.

 Widok w kierunku prezbiterium.

  Empora organowa.

 Nad wejściem pod emporą znajduje się tablica z łacińską inskrypcją.

 Wejście główne z kruchty. Jak widać drzwi w nie najlepszym stanie, ale po okuciach widać, że kiedyś musiały mieć piękne zdobienia.

 Wejście główne do świątyni.

 Rama pozostała po jednym z obrazów.

 Kościół był podzielony na dwie części oddzielone od siebie taką oto kratę.

 Tu zdjęcie stalli, które prawdopodobnie przetrwały wojnę i znajdują się w kościele w Siedlcach.

Kratą był przedzielony cały kościół, zarówno nawa główna (co zobaczycie na zdjęciu) jak i nawy boczne co widać na poniższym zdjęciu i zdjęciu wcześniejszym.

 Balaski oddzielające prezbiterium i nawą boczną w miejscu gdzie przechodzi się do kaplicy książęcej (pokażę ją później).

 To widok kościoła sprzed wojny. Widać tu wspomnianą kratę i niekompletną obecnie ambonę.

Ostatnie zdjęcie pochodzi z portalu "Hydral".

LUBIĄŻ - Refektarz.

 Już kiedyś obiecywałem, że do lubiąskiego klasztoru wrócimy, ponieważ co jakiś czas można trafić na dni otwarte w tym obiekcie i zwiedzić więcej jego pomieszczeń niż zwykle.

 Ostatnio miałem taką możliwość i chcę podzielić się z Wami efektami tej wycieczki.

 Pokazywałem Wam już pięknie odremontowaną komnatę książęcą, ale nie udało mi się wówczas wejść do refektarza, który również jest wart najwyższej uwagi.

 Tak k woli wyjaśnienia. Refektarz, to taka klasztorna jadalnia.

 Polichromie zostały wykonane w 1733 r. przez A.F. Schefflera.

 Zdjęcia wykonywałem od strony wejścia, ponieważ nie zezwala się po przemieszczanie po posadzce.

 Malowidło główne stropu.

 Kilka malowideł od strony wejścia.