SZCZAWNO ZDRÓJ - Spacer po Mieście.

Na wstępie podziękowania za życzenia zdrowia dla męża.

 Swój spacer po tym pięknym miasteczku rozpoczniemy od krótkiej historii, która rozpoczyna się wzmianką z 1221 r. w księdze henrykowskiej, a mówiła o wsi służebnej dla zamku Książ.

 W 1392 r. Szczawno przechodzi w ręce króla czeskiego Wacława, a od roku 1410 należy do Janka z Chociemic, by w 1462 powrócić pod władanie korony czeskiej.

 W 1509 r. wieś zostaje wykupiona przez rodzinę Hochbergów i pozostaje pod ich jurysdykcją do 1931 r.

 Prawa miejskie miejscowość uzyskuje dopiero po wojnie w 1945 r. i otrzymuje nazwę Solice Zdrój, którą nosi jedynie przez rok i w 1946 otrzymuje nazwę Szczawno zdrój. 

  W 1598 r. nadworny lekarz Hochbergów, Caspar Schwenckfeldt odkrywa właściwości lecznicze miejscowych wód i można uznać, że powstają podwaliny uzdrowiska.

 Dopiero jednak w 1816 r. za sprawą dr. Augusta Zemplina następuje rozwój uzdrowiska, zostaje założony park, i powstaje infrastruktura w postaci teatru, pijalni wód, amfiteatru, hoteli, itd.

 Zwiedzanie Szczawna rozpoczniemy od spaceru po tym urokliwym miasteczku. Oczywiście pokażę Wam tylko główne miejsca i można rzec "po łebkach", bo w późniejszym czasie "wgryziemy" się w szczegóły.
 Oczywiście jest to tak ciekawe miejsce, że nie sposób pokazać je w jednym artykule, a że mąż przebywał tam ponad trzy tygodnie i znalazło się trochę sił i czasu na kilka fotek, spróbujemy pokazać Szczawno z jak najciekawszej strony.

 Spacer rozpoczynamy od najważniejszego miejsca w mieście, czyli Urząd Miasta.

Deptak przy, których znajduje się urząd miasta. Lewa strona zabudowy, to infrastruktura uzdrowiska, która oddziela deptak od  parku zdrojowego, który pokarzę Wam później.

Po lewej stronie fragment Teatru Zdrojowego, oczywiście zajrzymy i do niego.

Ten sam deptak, ale bliżej pijalni wód, której fragment widać po lewej.

 To właśnie deptak w parku zdrojowym, a po prawej hala spacerowa przy pijalni wód.

Tak wygląda wejście (ew, wyjście) do parku zdrojowego i na deptak, który pokazałem na wcześniejszym zdjęciu.

Ulica przy której znajduje się urząd miasta.

 Jedna z ciekawszych kamienic na tej ulicy, a na placyku figura Henryka Wieniawskiego.

 Obracając się w lewo widzimy wybudowaną w 1818 r. wieżę Anny, na której znajduje się punkt widokowy.

To już widok na placyk z figurą Wieniawskiego z wieży, a w głębi największy i jeden z najciekawszych obiektów Szczawna, Dom Zdrojowy.

 To widok na ulicę przy parku zdrojowym od drugiej strony.

 Kilka ciekawych miejsc, których w Szczawnie jest naprawdę sporo.

 Widok z jeden z ulic Szczawna na drugi co do wysokości szczyt Gór Wałbrzyskich, Chełmiec.

KAMIENNA GÓRA - Spacer po mieście.

Dawno nie zabierałem Was na spacer po mieście, a uważam, że spora część miejscowości na D.Ś. może się pochwalić swoją zabudową, więc spróbuję trochę nadrobić zaległości.

 Ostatnio jeden z czytelników wspomniał o zbyt ciemnych zdjęciach, więc pokombinowałem trochę kontrastem i mam nadzieję, że teraz nie będą z kolei za jasne dla użytkowników z monitorami LED'owymi.

 Kamienną Górę i jej historię już pokrótce opisywała, więc to sobie odpuszczę. Podczas wycieczki ominiemy też Rynek, który pokazywałem osobno.

Muszę przyznać, że jak na swoją wielkość, zabudowa jest tu całkiem okazała.

 Pozdrawiam i życzę miłego oglądania.

 Budynek ZUS.

BOGUSZÓW GORCE - Rynek i Ratusz. (GPS - 50.7567 / 16.2044)

 Boguszów Gorce już znamy, a to za sprawą pokazywanego przeze mnie Kościoła poewangelickiego, który właśnie jest remontowany.

 W sumie, to dawno nie robiliśmy sobie spaceru po odwiedzanych miejscowościach, więc zapraszam na spacer po centrum Boguszowa Gorców, a konkretnie po Rynku, który jest najwyżej położonym w Polsce (591 m.n.p.m.).

 Boguszów Gorce, to w tej formie stosunkowo młode miasta, ponieważ prawa miejskie otrzymało w 1973 r.

 Nie mniej jednak jego składowe, czyli Boguszów, Gorce, Kuźnice Świdnickie i Stary Lesieniec, to już trochę starsze miejscowości, ale nie będę się o nich rozpisywał, a wspomnę tylko, że najstarszy z tego "towarzystwa" jest Boguszów, który po raz pierwszy został wspomniany w 1392 r.

 Widok na Rynek od strony wschodniej, gdzie znajduje się Ratusz. To budowla, której fragment widzimy po lewej stronie.

 Jak widać Rynek nie ma jakiejś wybitnej zabudowy, ale jest przytulny i zadbany.

 To południowa pierzeja.

 A to już wspomniany Ratusz, który został wybudowany w latach 1723-1731 r. a jego twórcą był Christoph Kohler.
 W 1789 r. do barokowego budynku od strony Rynku dobudowano wieżę, która ciekawie komponuje się z całością.

WAMBIERZYCE - Najbardziej wielkomiejska wieś w Polsce.

 Wambierzyce już odwiedzaliśmy przy okazji omawiania Śląskiego Jeruzalem, czyli kościoła Nawiedzenia N.M.P. i klasztoru Franciszkanów.

 Dziś zajmiemy się samą wsią. Może to dziwnie wygląda, ale Wambierzyce nie mają praw miejskich, a patrząc na zabudowę okolic klasztoru, można by przypuszczać, że jest to całkiem spore miasteczko.

 O historii wsi pisałem już przy okazji jednej z wizyt w klasztorze dlatego nie będę się powtarzał, a przypomnę tylko, że wambierzyckie sanktuarium omawiałem już trzykrotnie.

 Na początek widok z Kalwarii, której co prawda nie pokazywałem, ale na pewno do niej wrócimy.

Oczywiście nad wsią góruje kościół z klasztorem.

 To główna ulica znajdująca się na przeciw kościoła

 Kamieniczki, a za nimi kalwaria.

 Widok ze schodów kościoła.

 Niech ktoś napisze, że jest to wiejska zabudowa.

 Spory i dość ciekawy hotel "Wambierzyce".

 Jedna z bocznych uliczek.

Pomnik z figurą właściciela Wambierzyc i inicjatora budowy Sanktuarium.
Daniel Paschazjusz von Osterberg (1634 - 1711).

Studnia Maryjna znajduje się nieopodal.

W Wambierzycach znajduje się kilka bram, a to jedna z nich.
Brama Jozafata.

 Ta brama nazywa się Jerozolimską.

 Jeszcze dwie bramy, których nazw nie pamiętam.