Twierdza w Srebrnej Górze, to największa górska twierdza w Europie. Położona jest w pobliżu miasteczka o tej samej nazwie, ale to nie ono miało być przez nią ochraniane (w razie ataku nie mogło nawet na to liczyć), tylko przełęcz, która stanowiła wrota na Śląsk.
Budowę twierdzy rozpoczęto w 1765 r. a zakończono w 1777 i było to naprawdę ogromne przedsięwzięcie. O wielkości jego niech świadczy fakt, że zatrudniono ok 4000 tys robotników, 600 murarzy, a na jej potrzeby wybudowano cegielnię, tartak, wodociąg i spory kawałek dróg dojazdowych.
Twierdz docelowo mogła pomieścić nawet 5 tys. żołnierzy, 264 armaty, a na potrzeby tak wielkiej liczby ludzi fort posiadał swoje studnie, browar, piekarnię, hodowano tam zwierzęta, a magazyny mogły pomieścić żywność na 3 miesiące.
Należy tylko dodać, że twierdza nigdy nie była zdobyta, może dlatego ,że tak naprawdę tylko raz była oblegana i to bezskutecznie.
Widok od strony wschodniej.
Wjazd na dolny bastion, czyli pierwszą linię oporu.
To już ten bastion.
Donżon, to z kolei ostatnia linia oporu, serce twierdzy.
Tunel prowadzący na donżon nie idzie po linii prostej, żeby utrudnić ostrzał przeciwnikowi. Dodatkowo przejście było zasypywane ziemią przez otwory, które widać w stropie.
To już dziedziniec donżonu.
Wchodzimy do kazamat, których jest 299 i 54 izby żołnierski.
A tak wyglądała twierdza w latach świetności.
Wystawa amunicji i sprzętu znalezionego w kazamatach.
Tak wyglądały izby żołnierskie.
Prezentacja broni skałkowej, którą używano w tamtych czasach.
A to pomieszczenie po wystrzale tylko z jednego karabinka.
Przekrój poziomy twierdzy na dwóch poziomach.
Wychodzimy już na koronę i pooglądamy trochę murów.
Widoki też są świetne, ale one będą w osobnym wejściu, bo nie nie sposób przejść obok obojętnie.
Na tym zalesionym wzniesieniu znajduje się coś w rodzaju filii twierdzy, tzw ostróg. Było to jedyne miejsce z którego był możliwy ostrzał donżonu, więc wybudowano tam część twierdzy.
