KAMIENNA GÓRA - Rynek. (GPS - 50.7837 / 16.0337)

 Kamienna Góra, to miasto w południowej części woj. dolnośląskiego. Prawa miejskie otrzymała w 1292r. ale jego początki, to czasy panowania Henryka I Brodatego, czyli przełom wieku XII i XIII.

 Obecnie miasto liczy ponad 20 tys mieszkańców i jest siedzibą władz powiatowych.

Na początek przejdziemy się po Rynku, a pozostałe fragmenty tego ciekawego miasta obejrzymy sobie przy innych okazjach.

 Trzeba przyznać, że Kamienna Góra jako jedno z niewielu miast na Dolnym Śląsku ma Rynek bez prl'owskich wstawek ... to jest naprawdę rzadkość. 

 Do 1873 r. na placu Rynkowym stał Ratusz, a obecnie jest w miejscu oddalonym o jakieś 200 m od Rynku.

 Północna pierzeja.

Pierzeja północna z fragmentem zachodniej.

Jedna z ciekawszych kamienic wybudowana na początku XVIII w.

Nadal pierzeja zachodnia.

Na wprost kamienica po stronie północnej i po prawej wschodnia pierzeja.

 Widok na plac Rynkowy, gdzie jak pisałem do 1873 r w jego centralnej części stał Ratusz.

PIECHOWICE - Spacerkiem po Piechowicach. (GPS - 50.8496 / 15.5912)

 Piechowice, to młode miasto, ponieważ prawa miejskie otrzymało już po II W.Ś. w 1967 r. Położone jest przy trasie z Jeleniej Góry do Szklarskiej Poręby nad rzeką Kamienną.

 Miasto jest strasznie rozciągnięte pomiędzy górami. Wyobraźcie sobie, że taka Świdnica, która ma dziesięciokrotnie więcej mieszkańców ma o połowę mniejszą powierzchnię. Poza tym Piechowice w granicach administracyjnych mają drugi co wysokości szczyt Karkonoszy, Wielki Szyszak.

 Nie mniej miasto jest naprawdę pięknie położone i warto na chwilę zboczyć z głównej drogi, żeby tam zajrzeć.

 Wjazd od strony Szklarskiej Poręby.

Most na rz. Kamiennej.

Park położony w centrum miasta.

Ta budowla w głębi, to zamek Chojnik.

Jak każde miasto i Piechowice rozbudowują się, więc i takie widoki nie są tu obce.

Budynek szkoły, pięknie porośnięty bluszczem.

Jeszcze raz rz. Kamienna, kładka dla pieszych i w głębi Chojnik.

WLEŃ - Spacerkiem po Wleniu. (GPS - 51.0165 / 15.6739)

 Wleń jest to jedno z najstarszych miast Polski, a prawa miejskie otrzymał jeszcze z ręki Henryka Brodatego w roku 1214. Jest też bardzo ciekawie położony, ponieważ z trzech stron opływa je rzeka Bóbr (umiejscowione jest w zakolu rzeki), a od strony zachodnie znajduje się pogórze izerski.
 Najprężniejszy rozwój miasta to lata 1278 - 1368, wówczas miasto otrzymało mnóstwo różnych przywilejów m.in. prawo bicia monet i handlu suknem.
 Niestety jak wszędzie lata "tłuste" przeplatają się z "chudymi" i tak też było z Wleniem. PO okresie rozwoju nastała epoka stagnacji spowodowany dynamicznym rozwojem pobliskich miast, Jeleniej Góry i Lwówka Śląskiego.
 Jedynym przywilejem jaki pozostał i był nierozłącznie związany z miastem, to handel gołębiami. Targi gołębi dotrwały we Wleniu aż do XVIII w. a przypomina o tym pomnik gołębiarki ustawiony w centrum miasta tuż przy Ratuszu.

Zwiedzanie zaczniemy od Rynku i jego centralnego punktu ... Ratusza.
 Wleń, to oczywiście nie metropolia i zwiedzania nie ma dużo, ale jest ciekawie, można szybko obejrzeć, coś zjeść i jechać dalej ... np do pobliskiego Lenna (pokazywałem tamtejszy pałac, a nie opodal niego są jeszcze ruiny zamku).
 Obecny budynek został wzniesiony w XVIII wieku, ale pierwsze wzmianki dotyczące Ratusza pochodzą z 1353 r.

Wspomniana już wcześniej przeze mnie figura gołębiarki.

Pierzeja południowa Rynku.

To południowa.

Ciekawie wykończone drugie piętro w konstrukcji szachulcowej.

Wychodzimy już centrum.

Fajny drewniany wykusz.

Największy chyba budynek w mieście. Ośrodek rehabilitacyjny i opiekuńczy sióstr św. Elżbiety.

Kilka ciekawszych kamieniczek.

Budynek poczty. Ciekawy, tylko szkoda, że zaniedbany.

CHOCIANÓW - Spacer po Chocianowie. (GPS - 51.4183 / 15.9014)

Przejdziemy się jeszcze po Chocianowie, tak trochę dalej od centrum.

 Miasto jest niewielkie, więc nie ma problemów. Można znaleźć trochę ciekawej zabudowy, chociaż nie ma tu jakichś architektonicznych fajerwerków, to trzeba przyznać, że miasto jest zadbane i czyste. 

Kościół Wniebowzięcia N.M.P.
Wybudowano go w 1866 r na potrzeby ewangelików, którzy modlili się tu do końca wojny.
Po 1945 r przejęli go katolicy.

Po odzyskaniu praw miejskich w 1894 r kilka lat później przystąpiono do budowy ratusza, którego efektem jest ta właśnie budowla oddana do użytku w 1899 r.