OLEŚNICA - Zamek książąt oleśnickich. (GPS - 51.2090 / 17.3765)

 Pierwsze wzmianki na temat zamek w miejscu obecnego pochodzą już z końca XIII w. kiedy to powstał gotycki obiekt, po którym do chwili obecnej możemy oglądać wieżę. Co prawda została ona przebudowana jak i reszta założenia, ale jej zasadniczy kształt pozostał bez zmian, poza tym że została podwyższona.

 Oczywiście zamek był wielokrotnie przebudowywany, a obecny, renesansowy kształt otrzymał w latach 1542-1561 za rządów czeskiej dynastii Podiebradów, którzy władali tymi ziemiami po wygaśnięciu dynastii Piastów Oleśnickich wraz ze śmiercią Konrada X Śmiałego.

 Poza Piastami i Podiebradami Oleśnicą rządzili książęta ziębiccy, Wirtenbergowie, Brunszwikowie, Welfowie, Hohenzollernowie.

 Nawiązując jeszcze do renesansowej przebudowy, to trzeba dodać, że trwała ona aż do początku XVII w. ponieważ skrzydła zamku były remontowane stopniowo.

 Wiek XIX nie był zbyt szczęśliwy dla losów zamku, ponieważ rodzina Welfów nie bardzo się nim interesowała i zaczął on podupadać. Dopiero W roku 1885 kiedy zamek przechodzi we władanie Hohenzollernów jako lenno Pruskie, przeprowadzane są remonty i rezydencja odzyskuje swój dawny blask.

 Hohenzollernowie zarządzają obiektem aż do końca II W.Ś.

 Po wojnie mieściły się tu: więzienie, Technikum Budowlane, szkła instruktorów ZHP, filia Muzeum Archeologicznego, a obecnie OHP.

Widok na obiekt od strony południowej.

 Portal bramy wjazdowej na mały dziedziniec od strony zachodniej.

 Kartusz herbowe z herbami księcia ziębicko-olśnickiego i jego dwóch żon.

Brama wjazdowa na dziedziniec, a nad nią figura księcia Jana Podiebrada.

Figura księcia z bliska, wraz z jego herbami.

 XIV wieczna wieża zamkowa.

Strona zachodnia widziana od strony parku.

 Skrzydło północne zamku.

 Po lewej stronie widać łącznik, którym można przejść do bazyliki pw. św. Jana Ewangelisty.

 Widok od strony wschodniej.

OLEŚNICA - Fortyfikacje.

 Następne ważne miasto na naszym szlaku. 

 Oleśnica, bo o niej mowa, to była stolica księstwa oleśnickiego, które zostało wyodrębnione z księstwa głogowskiego w 1313 r.

 Miasto otrzymało prawa miejskie w 1255 r. i to właśnie wówczas zapadła decyzja o otoczeniu go murami.

 Oleśnica była ważnym ośrodkiem, więc i obwarowania musiały być nie byle jakie i oczywiście takie były. Mury wybudowane z cegły, wysokie na 7-8 m. do tego fosa o szerokości od 7 do 15 m. i cztery wieże bramne strzegące dostępu do miasta.

 Oczywiście mury nie powstały z dnia na dzień, a ich budowa i rozbudowa trwała kilkadziesiąt lat. W tym czasie powstawały basteje, poszerzano obszar objęty murami, rozpoczęto nawet budowę drugiego pierścienia, ale powstał tylko niewielki jego fragment w okolicy bramy wrocławskiej.

 Do dnia dzisiejszego zachowało się naprawdę sporo fragmentów, a czasem nawet długie odcinki fortyfikacji. Z tego co widziałem na Dolnym Śląsku, to zaryzykował bym tezę, że Oleśnica ma ich najwięcej, chociaż równie sporo zachowało się też w Środzie Śląskiej, ale to inny temat. 

 Zaczniemy od jedynej zachowanej wieży bramnej, czyli wieży bramy wrocławskiej

 Zwróćcie uwagę, że nie jest to sama wieża jak np. w Legnicy, a cały kompleks fortyfikacji z murem, wejściem do wieży.

 Tak jak pisałem, są tu naprawdę spore fragmenty muru, a to jeden z nich.

 Widok na wieżę od zewnętrznej strony fortyfikacji.

 To fragment podwójnego pierścienia o którym pisałem. Budynek na wprost usytuowany jest miejscu, gdzie wcześniej stała basteja (baszty obronnej).

 Pozostałość po jednej z bastei w okolicy zamku.

 Jeszcze kilka fragmentów muru.