LUBAŃ - Słup milowy poczty polsko-saskiej. (GPS - 51.1206 / 15.2899)

 To nie jest pierwszy tego typu obiekt jaki pokazywałem. Wcześniej prezentowałem Wam pełniący podobną funkcję, choć mniej zdobny słup z Legnicy.

 Przez Lubań również przechodził trakt poczty polsko-saskiej i właśnie dlatego ustawiono tutejszy słup milowy. 

 Szerzej o słupach i funkcjach jaką spełniały pisałem przy okazji prezentowania słupa legnickie, więc nie będę się powtarzał.

 Muszę nieco skorygować podaną wcześniej informację. Jak mi napisał Danusia Skierś obecny obiekt, to tylko replika, a nie jak ja napisałem oryginalny słup postawiony w 1725 r. Oryginał się nie zachował, a ten ustawiono tu na pamiątkę na początku XX w.

 Nie mniej jednak jest on odwzorowaniem pierwowzoru i obiektem świadczącym o bogatej historii tego miejsca dotyczącej czasów Augusta II Mocnego. 

 Na Lubańskim słupie odwzorowano tarcze herbowe Rzeczypospolitej i Saksonii zgodne z oryginałem, świadczące o związkach poczty założonej przez króla Augusta II Mocnego z tymi terenami.

 Na słupie można zauważyć również litery AR, czyli Augustus Rex, po łacinie symbolizujące zwierzchnictwo Króla Augusta.

 Widok od strony północnej.   

 Trochę bliżej kartusze herbowe.

LUBAŃ - Fortyfikacje miejskie.

 Budowę fortyfikacji miejskich dla miasta Lubania rozpoczęto na początku XIV w. 

 Początkowo był, to jeden pierścień murów obronnych wysokimi na 8 m. i szerokimi na 2.5 m. wzmocnionych 17 basztami.

 Jak widać już ten jeden pierścień murów stanowił potężne umocnienie, a na przełomie XIV i XV w. dobudowano drugi, trochę mniejszy pierścień. 

 Miał on 3.5 m wysokości i 1 m grubości. Posiadał również 15 baszt wzmacniających linię obrony.

 Do tak strzeżonego miasta można było się dostać przez cztery bramy miejskie, które były osłaniane przez wieże , a dwie z nich, Bracka i Nowogrocka dodatkowo były osłonięte barbakanem. 

 Większość fortyfikacji zostało rozebranych w czasie XIX w. rozbudowy miasta, ale na szczęście przetrwały dość spore fragmenty murów i najważniejsza z wież, wieża bramy Brackiej, która strzegła nie tylko dostępu do miasta, ale i pobliskiego klasztor.

 Widok na fragment muru od ulicy Podwale. Północna część Śródmieścia.

 W głębi pokazywany już przeze mnie kościół Św. Trójcy.

 W tym miejscu usytuowane było miejskie więzienie wybudowane pod koniec XVI w.

 Fragment murów więziennych.

 Jedna z furt.

 Dochodzimy do najokazalszego punktu fortyfikacji, czyli wieży bramy Brackiej, która ze względu na swoją wysokość (ok 45 m.) stanowiła również punkt obserwacyjny, a w jej dolnej części znajdowało się więzienie.

 Wieża bramy brackiej ze względu na swoje rozmiary mogła również stanowić samodzielny punkt oporu, gdyż znajdowała się tu również zbrojownia.

LUBAŃ - Kościół pw. św. Trójcy. (GPS - 51.1222 / 15.2920)

 Tego miasta jeszcze nie pokazywałem, ale na pewno tu jeszcze wrócimy, ponieważ historia jego jest niesamowita, a związane z nią życie duchowe mieszkańców i wznoszone tu świątynie, to początki chrześcijaństwa na ziemiach polskich.

 Wystarczy tylko napisać, że pierwsza kaplica została wybudowana jeszcze przed chrztem przyjętym przez Mieszka I, a wzniesiono ją w 941 r. 

 Zachował się z niej fragment owalnego muru i stanowi część jednej ze szkół.

 Kościół pw. św. Trójcy, to stosunkowo młody obiekt, ale usytuowany jest ok. 200 m od miejsca gdzie stała pierwsza świątynia.

 Wybudowanie kościoła katolickiego w Lubaniu nie było łatwe, ponieważ było to miasto protestanckie, nie mniej jednak po wieloletnich staraniach ks. infułata Wojciecha Antera w 1857 r. 

zostaje rozpoczęta budowa neogotyckiej świątyni wg. projektu Alexisa Langera. Budowa zostaje ukończona już cztery lata później w 1861 r. 

 Duży wkład we wzniesienie świątyni ma lubański mistrz murarski i właściciel cegielni Albert Augustin, który był także dyrektorem szkoły ceglarskiej.

 Kościół został konsekrowany 26.05.1861 r. 

 W czasie działań wojennych kościół został mocno zniszczony, ale udało się go odbudować i służy społeczności katolickiej do tej pory.

 Widok od strony zachodniej na mierzącą 70 m. wieżę.

 Świątynia nie dość, że ma tak wysoką wieżę, to usytuowana jest na wzniesienie i sprawia naprawdę duże wrażenie.

 U podstawy wieży znajduje się wejście główne do kościoła.

 W pobliżu są też wejścia boczne.

 Na wa główna widziana od strony północnej.

 Tak kościół wygląda od strony prezbiterium, czyli od wschodu.

 Południowa strona to takie trochę nieporozumienie wg. mnie, ponieważ nie wiem kto wpadł na pomysł, żeby do takiego pięknego zabytku dostawić przybudówkę.

 Wnętrze fotografowałem przez kratę i szybę, więc zdjęcia nie są najlepsze, ale trochę dają wyobrażenie o samym wnętrzu i jego wyposażeniu.

 Ołtarz główny przedstawiający Trójcę Przenajświętszą.

 Ciekawie zdobiona neogotycka ambona.