Leśnica, to obecnie część Wrocławia, ale w okresie budowy zamku, był to gród obronny, który prawa miejskie otrzymał w połowie XIII w.
Zamek, który chcę Wam pokazać ma tak bogatą i długą historię, że nie dość, że nie wiem od czego zacząć, to chciałbym podać to jak najprzystępniej, jednocześnie nie zanudzić Was ilością wiadomości. Spróbuję więc, żeby było krótko, ale treściwie.
Pierwsze wzmianki na temat budowli obronnej usytuowanej w tym miejscu pochodzą z początku XII w. kiedy to istniał tu gród.
Była to konstrukcja drewniana wybudowana na zlecenie Bolesława Wysokiego, ojca Henryka Brodatego, który to był prawdopodobnym inicjatorem wybudowanie murowanego obiektu po przejęciu władzy na Śląsku.
Jest, to o tyle prawdopodobne, że Henryk Brodaty często podróżował z Legnicy do Wrocławia, które to miasta były głównymi ośrodkami jego władzy, a Leśnica była pomiędzy nimi.
Jak pisałem historia obiektu jest bardzo bogata, a zamek był własnością kilkunastu rodzin, więc podam tylko najważniejsze szczegóły dotyczące samej budowli.
W 1335 roku część Śląska przechodzi we władanie czeskie, a zamek zmienia kilku właścicieli, aż w 1420 r. przejmuje go rodzina von Banke i postanawia wybudować nową warownię i otoczyć ją fosą. Niestety projekt nie zostaje ukończony, ponieważ Leśnicę niszczą Husyci, a sam zamek palą wrocławscy mieszczanie w obawie, przed ekspansją Podiebradów.
W latach 1520-1550 zamek zostaje odbudowany na zlecenie rodziny von Hornig i otrzymuje cechy renesansowej rezydencji. Rodzina ta władała okolicą od 1494 do 1651 r. w 1610 r. hrabia von Hornig postanawia otoczyć rezydencję fosą i otoczył ją murem z bastejami.
Niestety nie zabezpieczyło to zamku przed skutkami wojny trzydziestoletniej, w czasie której został zniszczony (1633 r.).
W 1651 obiekt odkupuje hrabia von Forno i rozpoczyna jego odbudowę. Władca ten zapisał się krwawymi zgłoskami w historii obiektu, ponieważ nie miał szacunku, ani litości dla okolicznych chłopów i służby.
W 1733 r. tereny kupuje zakon Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą i zapada decyzja o przebudowie zamku, do której dochodzi w latach 1735-1740, a projektu podejmuje się Christoph Hackner znany wrocławski architekt.
Projektuje on barokowe założenie, które w praktycznie nie zmienionym stanie przetrwało dwie wojny, gościli w nim królowie i cesarzowie, aż do 1953 r. kiedy to zostaje spalone po wcześniejszym zniszczeniu i rozgrabieniu co cenniejszych rzeczy z wyposażenia.
Oczywiście to co teraz oglądamy, to w miarę wierna rekonstrukcja wcześniejszej budowli, ale trzeba przyznać, że prezentuje się całkiem okazale.
Obecnie obiekt jest siedzibą Domu Kultury "Zamek".
Widok od wjazdu znajdującego się po stronie południowej.
Nad balkonem od strony południowej umieszczony jest herb ostatniego, przedwojennego właściciela zamku, Ludolfa von Veltheim und Lottum.
Jak widać zamek otoczony jest fosą, która była co prawda zasypana w XVI w, ale później ją zrekonstruowano.
Wnętrze obiektu już nie jest tak pieczołowicie odrestaurowane, a stropy łukowe zostały zachowane tylko na najniższej kondygnacji.
Kilka zdjęć założenia parkowego, które powstało już w XVI w. a jego obecny kształt uzyskało w wieku XIX.
