CESARZOWICE - Kościół pw. Św. Marcina. (GPS - 51.1052 / 16.5668)

 Cesarzowice, to wieś położona w powiecie średzki na południe od stolicy powiatu.

 Kościół, który Wam pokarzę, to gotycka budowla, której początki sięgają XIV w. o czym świadczy kształt jego wieży. 

 Oczywiście cała budowla pochodzi z tego okresu, ale w wieku XVI świątynia była przebudowana na styl renesansowy, stąd wygląd prezbiterium ,który bardziej nawiązuje do tego stylu niźli gotyku.

 Oczywiście, to jeszcze nie koniec modernizacji, ponieważ, do kolejnej dochodzi pod koniec wieku XVIII, ale wówczas głownie dotyczyła ona wnętrza obiektu.

Jak widać na poniższym zdjęciu, całość otoczona jest kamiennym murem dobudowany w XVII w.

Widok do południa. 

 ]
Widok od strony prezbiterium znajdującego się po stronie wschodniej.

Widok od północy.

ŚWIDNICA - Kościół Pokoju - wnętrze. (GPS - 50.8464 / 16.4916)

 Jak obiecałem, wchodzimy do wnętrza Kościoła Pokoju, a właściwie kościoła pw. Trójcy Świętej jak prawidłowo się nazywa.

 Wnętrz, podobnie jak w Jaworze jest przepięknie zdobione i myśl o tym, że jest to obiekt tymczasowy wzmaga jeszcze odczucia estetyczne.

 Świątynia podzielona jest na cztery hale:

halę ołtarzową.

halę zmarłych

halę ślubów

halę polową.

 Samo wejście do kościoła jest niekonwencjonalne, ponieważ do nawy głównej wchodzimy zza ołtarza głównego, a jako pierwsze w oczy rzucają się piękne organy wykonane przez firmę Klose z Brzegu w latach 1666-1669. 

 Jest to hala zmarłych.

 Empora organowa wraz z pięknymi polichromiami na stropie nawy głównej.

  Zbliżenie na barokowe organy.

  Obracamy się w kierunku południowym, gdzie oprócz pięknie zdobionych empor i lóż lokatorskich (można powiedzieć prywatnych), znajduje się loża rodziny von Hochberg, która to była głównym sponsorem budowy, darując 2/3 potrzebnego drewna. 

 Hala ślubów.

 Pięknie zdobiona loża, przyozdobiona w kartusze herbowe tej znanej na Śląsku rodziny.

 Zdobienia loży Hochbergów.

 Polichromie znajdujące się w dolnej części empor południowych.

 Zaglądamy teraz w kierunku północnym, czyli na halę polową.

  Już na pierwszy rzut oka widać, że i tu nie jest skromnie, a na pierwszy plan wysuwa się przepięknie zdobiona ambona wykonana przez Gottfrieda Hoffmana artystę rzeźbiarza. Ambonę ufundował Konrad Riediger i zastąpiła ona wcześniejszą, mniej okazałą kazalnicę.

 Powoli przesuwamy się w kierunku ołtarza głównego, zza którego weszliśmy do świątyni.

 Ołtarz główny w części rzeźbiarskiej został wykonany w 1752 r. przez tego samego artystę co ambona, a część malarską uzupełnił rok później miejscowy artysta Caspar Kolewe.
 Hala ołtarzowa.

 Po prawej stronie od ołtarza znajduje się wejście do świątyni.

 Nad ołtarzem znajdują się mniejsze, rezerwowe organy.

 Malowidła stropowe wykonało dwóch miejscowych artystów, a byli to Chrystian Sussenbach i Chrystian Kolitschki.

 Na koniec kaplica chrzcielna, przez którą weszliśmy do kościoła.

ŚWIDNICA - Kościół Pokoju. (GPS - 50.8464 / 16.4916)

 Kościół "Pokoju, to jedynie potoczna nazwa związana z pokojem westfalskim, dzięki któremu mógł zostać wzniesiony, a właściwa jego nazwa, to kościół pw. Trójcy Świętej.

 Jak wspominałem przy okazji pokazywania bliźniaczego obiektu wzniesionego w Jaworze, jest to jedna z dwóch zachowanych do naszych czasów świątynia wybudowana z materiałów nietrwałych (takie były warunki jej powstania), czyli z drewna w konstrukcji ryglowej. Jak tu nie wierzyć w powiedzenie, że prowizorki są najtrwalsze.

 Wg. zaleceń kościół nie mógł mieć wieży, dzwonnicy, szkoły parafialnej i nie mógł przypominać ówczesnych kościołów.

 Oba kościoły zostały wpisane w 2001 r. na listę kultury UNESCO i są to największe, zachowane kościoły w Europie wykonane z drewna. Wystarczy tylko napisać, że świdnicka świątynia mogła pomieścić ok. 7500 osób !

 Początki jej sięgają połowy XVII w. kiedy to na mocy wspomnianego "Pokoju Westfalskiego" wyrażono zgodę na wybudowanie dla protestantów trzech kościołów na Śląsku, z Jaworze, Świdnicy i Głowie, który niestety nie zachował się do naszych czasów.

 Pierwszy był głogowski (1652 r.), następnie jaworski (1654 r.), a świdnicki ostatni, ale za to największy.

 Świdnicka świątynia została wybudowana w latach 1656-1657 i według zalecenia jest konstrukcją drewnianą z wypełnieniami z słomy i gliny, bez wieży na którą nie wyrażono zgody.  

 Głównym architektem został wojskowy specjalista od umocnień Albrecht von Sabisch, a budową kierował Andreas Gamper.

 Jak widać specjalista od umocnień spisał się aż nadto dobrze, skoro tymczasowa budowla przetrwała ponad 350 lat.

 Oczywiście na przestrzeni wieków do kościoła dobudowywano liczne kaplice i jego modernizowano ale zasadniczo nie wiele zmienił się jego wygląd. 

 Ponieważ kościół jest wykonany z materiałów nie trwałych, wymagał konserwacji, do których doszło w 1902, 1937 r, a także już w czasach powojennych, bo w latach 1958-1960, oraz w latach 90' tych XX w.

 Należy jeszcze dodać, że koszt tego obiektu był ogromny dlatego jego wyposażanie trwało jeszcze do przełomu XVII i XVIII w.  

 Oczywiście pokaże Wam również wnętrze tego pięknego obiektu, na co już teraz zaprasza.

   Widok od strony wschodniej.

 Widać tu kaplicę chrzcielną przez którą jest wejście do świątyni.

 Strona południowa. Widać tu liczne epitafia, których jest dużo więcej.

 Od zachodu znajduje się prezbiterium.

 To kilka ciekawszych tablic epitafijnych znajdujących się na około kościoła.

 To brama wjazdowa na teren przykościelny.